Detta är en datoröversättning av den ursprungliga websidan. Den tillhandahålls endast för allmän information och bör inte betraktas som fullständig eller korrekt. Close Disclaimer
Sidan detta som laddar sig…,

Torsdag 2 av April av 2009

Ta prov av mitt servar fritt

En tid, sedan som jag especializé slår samman och uppstod in för att börja för att ge sig klassificerar mig. Nuförtiden går jag av turnerar, och queriaen som ger en ta prov som de av frukterna, som framförde min kurser i en mitt, orienterar fritt.



Fredag 30 av Januari av 2009

Röret och borsta

Nu till något att säga, som elefanterna drar bättre, än stoppar jag att vara ett skämt.

Måndag 22 av December av 2008

Reservationsväg


  • Den utmärkta demonstrationen av tvåna vänder mot av en dödsolycka som avslutar sig med livet av en pojke: den förstörda familjen, som inte avgår sig till inefficiencyen av polisen och vända mot av fegheten av en flydd ledare, som det enda tinget, som stoppar den för att ge sig, är skräcken att förlora dess egna son.
  • Joaquin Phoenix stoppar inte för att växa och honom brist inte som är en av de stora av historia mycket. Markera Ruffalo shows som varje filmar, som kan tolka det pappers-, som du sätter till honom i bordlägga med mycket kvalitets-.

Onsdag 26 av November av 2008

Blinda avrinningar i paradiset

Jag sade dagar, passerade flera men här I-förmiddag. I dag förmiddag som I går att ge en liten inledning dem på en aspekt av mitt, en av, vem de sjunker till mig i mitt djup.

End of
Translation
Click to Translate text after this point
Sedan I-förmiddag som går att skriva på min sentimentality, ansett passande för I att göra dra till dem av till var den ankommer vad aldrig den är bekant djupt hur är. No será un dibujo con lapices y papel, en realidad, el lo tendrán que trazar ustedes con su imaginación.

Siempre fui un fanático de la música, me gusta prácticamente toda porque es muy difícil que una canción no exprese lo que pasaba por el corazón de su compositor. Cuando me gusta alguna, la letra influye mucho, pero lo que la hace profunda, o me hace sentir profundo, es la melodía. Por eso me gustan, por citar extremos, Pink Floyd y Cristian Castro. La forma en que los primeros son capaces de mezclar instrumentos me hacen sentir como si las ondas sonoras que flotan fuesen pequeñas partículas de un corazón que esta pensando en lo mucho que ama a alguien. Las voces largas del segundo parecen salir de una garganta artificial y hundirse dentro de una pasión que no puede controlar, tan profundamente que de algún manera explotó hasta hacer saltar una lágrima.

La música es solo y tanto como una imagen de fondo, un escenario dentro de esta historia. Les cuento lo que me provoca porque algo tan similar como contrario me pasa con la que para mi es el mejor artista dibujando paraísos, pero al mismo tiempo la principal pala cavadora de pozos ciegos dentro de ellos: la mujer.

Normalmente se dice, y es cierto, que cuando uno se siente atraído lo primero entra por los ojos. Si lo trasladamos al ejemplo de la música, lo primero que entra es la melodía, después uno escarba en la letra y enloquece. Con la mujer, ocurre todo lo contrario... y no.

Para enamorarnos de una canción no necesitamos pensar, nos damos cuenta que si la melodía nos gusta, nos apasiona, de la letra nos olvidamos. Para enamorarnos de una mujer tampoco pensamos, pero nos cuesta diferenciar entre amor y pasión. No es que sea una u otra, son las dos o conformarse con la mitad. La melodía sin letra sigue siendo música, pero la letra sin melodía es poesía incompleta.

A mis 25 años de edad me di cuenta que en las mujeres que me atrajeron, la melodía hizo la letra y les voy a contar caso por caso, aunque desordenados cronológicamente, lógicamente acomodados en intensidad.

Próximamente.

martes 18 de noviembre de 2008

El firulete





"Vos... dejá nomás... que algún chabón chamuye al cohete, y sacudile... tu firulete"

domingo 9 de noviembre de 2008

El hombre que se perdio en su profundidad

Hola. No les voy a decir mi nombre, pero voy a contarles algo mucho mas que eso. Van a leer la historia de alguien, a meterse dentro de la vida de una persona poco común. "Poco común" algunos lo llaman "especial", otros lo llaman "raro", otros "rayado". Dentro de todos los tipos de personalidad que caben en esas apreciaciones, esta que van a conocer pasa tan desapercibida como el mundo no lo es para ella.

Sobre mi les voy a hablar. Me considero una persona normal, pero no escapo al hecho de que para el resto soy diferente, cada uno a sus ojos. Voy a relatarles como hice para transformar mi enorme capacidad de sentir en un campo de pozos ciegos sin horizonte a la vista. Van a hundirse conmigo. Van a resurgir, van a volver a caer, y finalmente... tendrán que leer el final.

La metáfora del pozo ciego podría no considerarse como tal si se estuviera dentro de mi piel. Mis problemas son comedia para los demás, pero así como todo tiene un origen, también tiene un desarrollo y si no se puede entender al segundo, el primero no sera mas que una semilla mal plantada.

Si quieren empezar a conocerme, vuelvan en unos días.

J.W. 2007-2008 Todos los derechos reservados.