Το τριαντάφυλλο, το είπε ήδη για εκεί, έχει τόσο το connosco πολλών ετών ότι είναι μέρος της οικογένειας. Ήρθε μια ημέρα για το σπίτι των «θειών» - ήδη εβδομήντα έτη πηγαίνουν εκεί περισσότερο από - να παίξει με τον πατέρα μου, και δεν ήταν ποτέ περισσότερη μια ακόμα κι έτσι. Για τον τρόπο, δημιουργώ-μέσα σε όλοι (εγώ και στους αδελφούς μου) και αργότερα τα παιδιά μας. Με ένα bocadinho της τύχης, και ό, τι ακόμα θα θέλαμε ότι αυτό συνέβη, έχω-της γνώσης των εγγονών μας. Ο ροδαλός είναι του χρόνου όπου «είχε δημιουργήσει» και όχι «υπάλληλοι», λέξη ότι σημαίνει, κυριολεκτικά, κάποιο που αναπαρήχθη σε ένα σπίτι, μαζί με τα παιδιά αυτού του σπιτιού. Δεν ήταν μια εργασία, ήταν μια ζωή.
Όταν οι θείες μου το πήραν για το σπίτι, οι ρόδινοι ήταν ένας από επτά αδελφούς λευκούς, ξανθούς και πολύ πολύ πολύ, πολύ φτωχούς. Είχαν τη γερμανική καταγωγή, τι, στο ribatejana ένα έδαφος των tisnadas ξεφλουδίζει, τόσο τα μαύρα mustaches και τα patilhas ως toiros του lezíria, ήταν ένα απόλυτο extravagrancy. Επομένως ήταν γνωστοί δεδομένου ότι «οι Ρώσοι», ένα κοπάδι των σπάνιων πουλιών παραδίδουν τον ίδιο κατάλληλο, επειδή οι γονείς εάν σκοτώνονται στην εργασία για να τους δημιουργήσει με το ελάχιστο των ελάχιστων και όχι sobrava ούτε ώστε να εξετάσει για τους. Είναι σαφώς ότι το τριαντάφυλλο, ως αδελφοί, έτρεξε μακρυά από το σχολείο επειδή υπάρξοντα πιό ενδιαφέροντα πράγματα που κάνουν, ως προς τα apanhar φρούτα των δέντρων ή που τρέχουν πίσω από τις γάτες της γειτονιάς. Θα είχα κάνει το ίδιο πράγμα, εάν θα μπορούσε.
Δεν θέλησε ποτέ να μάθει να διαβάζει, δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για το θέμα. Τρεις διαδοχικές γενεές το είχαν δοκιμάσει aplicadamente, αλλά το μέγιστο που λαμβάνουμε ήταν ότι έμαθε να γράφει το κατάλληλο όνομα και να ενώνει μερικές επιστολές του Τύπου, garrafais, στις απλές λέξεις. Έχει μόνο λίγο χρόνο, και για τον είδε του culinária, εάν η ανάγνωση που πείθεται για να εκπαιδεύσει λίγο περισσότερους. Πολύ το κόστος, και μόνος επειδή είναι μάγειρας του πλήρους χεριού και επιθυμεί να δοκιμάσει τις συνταγές νέες, ούτε έχοντας πάντα με το χέρι που τους διαβάζει στα βιβλία κουζινών. Είναι αστείο ouviz αυτό για να διαβάσει τις συνταγές, συλλαβίζοντας κάθε συλλαβή μέχρι την παραγωγή λογικός στο σύνολο, σε μια λειτουργία που μπορεί να καθυστερήσει μερικά πρακτικά για τη λέξη. Apanha, στη The Times, ένα από εκείνα τα τεύχη που διαφημίζουν τους ανώτερους υπαλλήλους που εμφανίζονται στο κιβώτιο του ταχυδρομείου και καθορισμένος για να διαβάσουν την υψηλή, τη συλλαβή η συλλαβή, μέχρι την κούραση ή έναν από μας που ξεσφίγγουμε για να γελάσουν.
End of
Translation
Além de cozinhar e passar a ferro como ninguém, a Rosa faz rendas. Das suas mãos já saíram quilómetros de verdadeiras filigranas de linha Âncora número 60 (finíssima!), com os desenhos mais imaginativos e intrincados. Um destes dias perguntei-lhe que renda estava a fazer agora. Foi buscar o saco, para me mostrar. No meio das linhas e agulhas vi um livro, e fiquei curiosa: nunca tinha visto tal coisa nas mãos dela. Escondeu-o no bolso do avental e disse-me, corada, que andava a treinar a leitura às escondidas e que aquele livro era fininho, por isso não a assustava. Tinha-o apanhado lá por casa, ninguém estava a lê-lo e ela não queria que se soubesse. E já tinha lido uma parte: em três pinceladas cómicas contou-me uma história, mais ou menos confusa, até ao ponto a que chegara. Não tinha passado ainda das primeiras páginas mas estava entusiasmada.
Fiquei impressionada. Fiz-lhe ver a importância daquilo, enquanto ela se ria da minha solenidade: “Rosa, é o teu primeiro livro, isto tem de ser comemorado!” E obriguei-a a mostrar-me o livrinho, o que demorou algum tempo. Quando finalmente o tive nas mãos, abri a boca de espanto: a Rosa, sem ninguém saber (nem ela própria…), fez jus à alcunha de infância e estreou-se... com um conto de Tchékov!