(Klik in het beeld om zich uit te breiden)
Ik breng in de ogen lonjura van savannahs en in het hart homesickness van de onschuld.
Ik heb de hersenen aan estalar van geheugen van de rode beten en in handen I geur het van capim.
Het lawaai van de wachtnachten wordt weerkaatst me in de ziel en zijn me het lichaam voor noden van de niet-terugkeer.
Oog het overzees.
Het is groot, zonder grootte, severities van het eind van de dag aan schreeuw in de horizon.
Het heeft geen wegen dat zij me aan het bruine land nemen en reeds heeft Niassas noch geen Imperiums die de vliegende vissen volgen.
Van het bruine land komen zij me bericht van oorlogshonger als strafbelasting voor mensen die slechts voor zich hadden gevochten.
Het overzees brengt niet de geluiden van Afrika, noch de geur van de bosbranden wanneer entardecer.
Het heeft lassidão - slechts huisvuil - in de rust van woestijnzand, en geen onverschilligheid van ciganaviola die (of het schreeuwt) voor de kanten van encampment jammert waar als zij maken met rijzen van solitude belemmert.
Van de kant van aan het overzees heeft het geen tembas van stof met crucificados hier embondeiros.
Noch slepen van acáciasrubras of kokospalmen van gouden oorringen.
Het heeft geen witte kinderen van glimlachen en ogensuikergoed.
Noch verleidingen van batuques in plaatsen van fetichism van bloemen.
Noch ontdekkingen van vruchten, palhotas van bamboe of almadias met silver-plated vissen.
Het heeft oud, met haar van prikkeldraad niet, dat liamba van esquecimento rookt, noch oud van sigaret die in tegenstelling, de as houdt als één borralho tegen de koude.
Niet zelfs de stilte van de uren zonder klok en raparigasestilhaçando, onder tanden van wortels van het bos, de lach van encantamento.
End of
Translation
África de insondáveis mistérios, terra de fogo e céu de mar, desejos (in)satisfeitos no veludo sensual dos corpos, na virgindade da natureza-primeira, nos apelos distantes do frêmito e da racionalização enlouquecida.
Manhãs nascidas num espanto tão súbito que o dia chega a parecer uma constância sem penumbra, uma orgia de calor e de suor num mundo de carne despida.
Do lado de cá do mar não há musas africanas cozinhando a mandioca nas brasas da paciência.
Nem batinas brancas evangelizando as primaveras da inocência.
Nem um sol a morrer como se a vida abraçasse a morte num beijo de eternidade.
Não há, não há mesmo, a melancolia das folhas da selva anunciando - como gotas condensadas num vento funerário - a chegada da reclusão do fim da tarde.
Aioé! Amigos que deixaram os sonhos nos caminhos vermelhos do sangue, os braços desfeitos nas minas da traição.
Aioé! Embondeiros de Cabo Delgado, palmares da Zambézia, negras de corpo afeito às noites dos remorsos brancos, batuques de febres enfeitiçadas.
África: Aioé!
- Porto, 03/07/04, M. Nogueira Borges - "Miradouro"
- Outros textos de Manuel Coutinho Nogueira Borges neste blogue!
