
In dit jaar van 2009 van de staat van de wijnstok van Rio DE Janeiro zeer slecht. De campagne in het Braziliaanse Kampioenschap was beschamend. Dat nu het niet is overeenkomstig wat tricolortorcedor wacht, maar een weinig beter. De teams reeds possesss een goede sequênciainvicta. Als alvorens hij zoals verminderd werd gegeven, vandaag reeds wij dit niet kunnen bevestigen.
E in de poging aan meer cheer wat cuca van torcedor van de Griep, Het Geheugen van het voetbal het brengt in deze reeks over uitgaven van Brasileirão, van 1984 en de inesquecívelverovering van de Inwoner van de staat van Rio DE Janeiro, die voor het eerst, een nationale rubriek na veroverde om losser de Drinkbeker Robert Gomes Pedrosa in 1970 te hebben.
Inwoner van de staat van Rio DE Janeiro, Braziliaanse kampioen van 1984

De griep, zonder de reusachtige investeringen van veel granapra, zou al zijn fiches in een onbekende gietvorm jong e deponeren die eerst op Carbone in het bevel zou tellen, maar die later, tijdens het Braziliaanse Kampioenschap, het zou beginnen om in de bank de wijsheid van Carlos Alberto Parreira te hebben, tricolor van hart.
Van de de ader halve teams van het Zuiden. Om voor de Witte zij-linkerzijde te beginnen, dat zou recenter drie Pantries van de Wereld (86, 90 en 94) betwisten; de kousen Jandir en Leomir; verlaten Tato. Maar het was in de aanval die belangrijkst van dit sulistapacotão was aangekomen. De aanvallers van Atletisch (semifinalista van Brasileirão van 1983) zouden in Laranjeiras ontschepen om de mensen voor te stellen Carioca. Één minder meer behandeld niets, niets van paar 20: Washington en Assis.
Het belangrijkst onder dat zouden zij van de basis uitgaan het zagueiro Ricardo Gomes zou zijn (vandaag technicus van São Paulo). E dat het op ervaren Duílio (eerstgenoemde-Coritiba en America-RIO DE JANEIRO) heeft geteld het verdedigingspaar te maken.
Om aan een aanraking meer dan te geven zou de kwaliteit, later Romerito Paraguayan aankomen, aangegaan naast Cosmo van de V.S.
Deze teams begonnen reeds om één burburinho in Rio DE Janeiro te veroorzaken, daarom veroverde hij zijn als rubriek Carioca (dat in het volgende jaar dat hij is met het vormen van tri 83, 84 en 85) van krachtige Flamengo, tot toen huidige Braziliaanse bi-kampioen (82 en 83), en dat hij ook kampioen nationaal in 1980 en van Liberators en Wereldwijd in 1981 was geweest.
Maar nationaal, zouden de dat tricolorteams nog dat hebben om zijn macht te bewijzen.
Nieuwsgierige feiten
Voor het eerst, zouden wij een Braziliaanse kampioen met een sponsor hebben die in het overhemd wordt gedrukt, aangezien hij mogelijk was om hoger in de foto omhoog te zien.
Ook voor het eerst, zou een schrijver uit de klassieke oudheid Carioca het Braziliaanse Kampioenschap beslissen.
E hoewel de termijnen twee traditionele clubs in def., 1984 het jaar zebras waren. De cruise verkreeg niet minstens om tot de tweede fase over te gaan.
End of
Translation
Atletisch, Bahia, São Paulo, Palmen, Internacional en Botafogo was geëlimineerd in de tweede fase. Por outro lado, entre os dez melhores tivemos clubes sem tantas inspirações como Náutico, Portuguesa e o até então surpreendente Santo André.
E este também foi o ano da chamada “Democracia Corintiana”. Era um time que contava com craques como Sócrates, Casagrande, Zenon, Vladimir, Leão, entre outros.
Começava a acontecer muita reclamação contra a CBF pelo fato dos participantes da série A serem times que boas campanhas nos estaduais. E mesmo diante desse protesto, a Confederação reservou duas vagas para times que foram mal no regional, porém que tinha um bom retrospecto no Brasileirão. Casos de Vasco (7º no Carioca) e Grêmio (3º no Gaúcho).
Regulamento
A primeira fase se manteve com 40 clubes divididos em oito grupos de cinco times cada. Em turno e returno, se classificavam os líderes, vice-líderes e terceiros colocados. O quarto de cada chave jogaria a repescagem.
Na repescagem, repetição dos anos anteriores. Temos oito times sendo divididos em quatro confrontos. O vencedor de cada passaria adiante no torneio.
Já na segunda fase, mudanças. Ao contrário de 1983, quando esta etapa contava com 32 clubes, em 84 passou a ser apenas 28. Seriam os 24 classificados da primeira fase e mais os quatro da repescagem. Divididos em sete grupos com cinco times, com todos se enfrentando dentro da chave em turno e returno, se classificariam os dois líderes de cada grupo.
A terceira fase também foi diferente. Apesar de também contar com 16 clubes, os critérios de classificação com relação a duas vagas mudariam. Continuaria com os classificados vindos da segunda fase (14 times), mais o campeão – vice-campeão não teria mais vaga - da Taça CBF (segunda divisão), e a novidade: o time de melhor campanha da segunda fase entre os não classificados. Maluquice, não?
Na fase final tínhamos quartas-de-final, semifinais e final. Eram jogos de ida e volta com o time de melhor campanha tendo o direito a mando de campo na segunda partida.
A grande final

A troca de técnico aconteceu quando o time estava numa evolução de relacionamento. Muitos jovens talentosos misturados com alguns experientes rendiam até então uma verdadeira família tricolor. Mas em dado momento a diretoria resolveu trocar Carbone por Carlos Alberto Parreira. E isso acabou sendo positivo. Parreira, demitido da Seleção, chegava com o seguinte discurso: cheguei pra ser campeão!
E nos jogos finais, um confronto muito esperado pela imprensa, especialmente a carioca. Como adiantado nos “Fatos Curiosos” desse post, foi o primeiro clássico carioca numa decisão de Campeonato Brasileiro. E isso não foi uma mera obra do acaso. Ali estavam reunidos o melhor ataque da competição (Vasco com 51 gols) e a defesa menos vazada (Fluminense com apenas 13 gols sofridos).
No primeiro jogo tivemos uma confronto interessante e peculiar. Dois times técnicos, porém o tricolor era mais jovem e o vascaíno mais experiente. E a juventude derrotou a bagagem. Com seu refinado toque de bola e jogo envolvente, o Flu chegou à vitória por 1x0 com gol de Romerito, marcado aos 23 do primeiro tempo. O meia paraguaio, inclusive, foi o grande destaque da partida fazendo uma exibição inesquecível.
Para a segunda partida, do lado cruzmaltino a necessidade da vitória. Isso fez o técnico Edu adotar um esquema ultra ofensivo. Jussiê, que era atacante, substituiria o meia Mauricinho.
Com 90 minutos de pura emoção com lances de ataque tanto para um lado como para o outro, o excelente poder ofensivo do Vasco não foi o bastante para vencer a exuberante defesa do Fluminense. Resultado final: 0x0 e festa tricolor.
Um dado interessante após o apito final da segunda partida foi a chuva de pó de arroz feito pela torcida das “três cores”. Fato esse que fazia o lado direito do Maracanã parecer que acontecia uma chuva de neve, ou uma neblina mesmo. A emoção tomou conta dos corações tricolores. A empolgação foi sem limites.
Dados do jogo final
Vasco 0x0 Fluminense
Local: Maracanã (RJ)
Juiz: Romualdo Arpi Filho (SP)
Renda: CR$ 638.160.000,00
Público: 128.781 espectadores
Fluminense

Em pé: Aldo, Paulo Vítor, Duílio, Ricardo Gomes, Jandir e Branco.
Agachados: Romerito, Delei (ali no meio da criançada), Washington (do outro lado da taça), Assis e Tato.
Vasco: Roberto Costa; Edevaldo, Ivã, Daniel Gonzáles e Airton; Pires, Mário e Arturzinho; Jussiê (Marcelo), Roberto Dinamite e Marquinho
Técnico: Edu
Campanha do campeão
Em 26 jogos, o Flu atropelou os adversários em 15 vezes e foi atropelado em apenas duas. Foram 9 empates. O ataque fuzilou com 37 gols e tomou apenas 13.
Jogadores que fizeram parte da campanha
Goleiro: Paulo Vitor e Ricardo Lopes
Laterais: Aldo, Beto, Branco, Carlos Eduardo, Getúlio e Renato Martins
Zagueiros: Duílio, Maurão, Ricardo Gomes e Vica
Meio Campistas: Assis, Delei, Edson, Jandir, Leomir, Renê e Romerito
Atacantes: Daíco, Paulinho, Paulinho Cascavel, Rogério, Ronaldo, Tato, Washington e Wilsinho
Técnico: Carlos Alberto Parreira
E in de poging aan meer cheer wat cuca van torcedor van de Griep, Het Geheugen van het voetbal het brengt in deze reeks over uitgaven van Brasileirão, van 1984 en de inesquecívelverovering van de Inwoner van de staat van Rio DE Janeiro, die voor het eerst, een nationale rubriek na veroverde om losser de Drinkbeker Robert Gomes Pedrosa in 1970 te hebben.
Inwoner van de staat van Rio DE Janeiro, Braziliaanse kampioen van 1984

De griep, zonder de reusachtige investeringen van veel granapra, zou al zijn fiches in een onbekende gietvorm jong e deponeren die eerst op Carbone in het bevel zou tellen, maar die later, tijdens het Braziliaanse Kampioenschap, het zou beginnen om in de bank de wijsheid van Carlos Alberto Parreira te hebben, tricolor van hart.
Van de de ader halve teams van het Zuiden. Om voor de Witte zij-linkerzijde te beginnen, dat zou recenter drie Pantries van de Wereld (86, 90 en 94) betwisten; de kousen Jandir en Leomir; verlaten Tato. Maar het was in de aanval die belangrijkst van dit sulistapacotão was aangekomen. De aanvallers van Atletisch (semifinalista van Brasileirão van 1983) zouden in Laranjeiras ontschepen om de mensen voor te stellen Carioca. Één minder meer behandeld niets, niets van paar 20: Washington en Assis.
Het belangrijkst onder dat zouden zij van de basis uitgaan het zagueiro Ricardo Gomes zou zijn (vandaag technicus van São Paulo). E dat het op ervaren Duílio (eerstgenoemde-Coritiba en America-RIO DE JANEIRO) heeft geteld het verdedigingspaar te maken.
Om aan een aanraking meer dan te geven zou de kwaliteit, later Romerito Paraguayan aankomen, aangegaan naast Cosmo van de V.S.
Deze teams begonnen reeds om één burburinho in Rio DE Janeiro te veroorzaken, daarom veroverde hij zijn als rubriek Carioca (dat in het volgende jaar dat hij is met het vormen van tri 83, 84 en 85) van krachtige Flamengo, tot toen huidige Braziliaanse bi-kampioen (82 en 83), en dat hij ook kampioen nationaal in 1980 en van Liberators en Wereldwijd in 1981 was geweest.
Maar nationaal, zouden de dat tricolorteams nog dat hebben om zijn macht te bewijzen.
Nieuwsgierige feiten
Voor het eerst, zouden wij een Braziliaanse kampioen met een sponsor hebben die in het overhemd wordt gedrukt, aangezien hij mogelijk was om hoger in de foto omhoog te zien.
Ook voor het eerst, zou een schrijver uit de klassieke oudheid Carioca het Braziliaanse Kampioenschap beslissen.
E hoewel de termijnen twee traditionele clubs in def., 1984 het jaar zebras waren. De cruise verkreeg niet minstens om tot de tweede fase over te gaan.
Translation
E este também foi o ano da chamada “Democracia Corintiana”. Era um time que contava com craques como Sócrates, Casagrande, Zenon, Vladimir, Leão, entre outros.
Começava a acontecer muita reclamação contra a CBF pelo fato dos participantes da série A serem times que boas campanhas nos estaduais. E mesmo diante desse protesto, a Confederação reservou duas vagas para times que foram mal no regional, porém que tinha um bom retrospecto no Brasileirão. Casos de Vasco (7º no Carioca) e Grêmio (3º no Gaúcho).
Regulamento
A primeira fase se manteve com 40 clubes divididos em oito grupos de cinco times cada. Em turno e returno, se classificavam os líderes, vice-líderes e terceiros colocados. O quarto de cada chave jogaria a repescagem.
Na repescagem, repetição dos anos anteriores. Temos oito times sendo divididos em quatro confrontos. O vencedor de cada passaria adiante no torneio.
Já na segunda fase, mudanças. Ao contrário de 1983, quando esta etapa contava com 32 clubes, em 84 passou a ser apenas 28. Seriam os 24 classificados da primeira fase e mais os quatro da repescagem. Divididos em sete grupos com cinco times, com todos se enfrentando dentro da chave em turno e returno, se classificariam os dois líderes de cada grupo.
A terceira fase também foi diferente. Apesar de também contar com 16 clubes, os critérios de classificação com relação a duas vagas mudariam. Continuaria com os classificados vindos da segunda fase (14 times), mais o campeão – vice-campeão não teria mais vaga - da Taça CBF (segunda divisão), e a novidade: o time de melhor campanha da segunda fase entre os não classificados. Maluquice, não?
Na fase final tínhamos quartas-de-final, semifinais e final. Eram jogos de ida e volta com o time de melhor campanha tendo o direito a mando de campo na segunda partida.
A grande final

A troca de técnico aconteceu quando o time estava numa evolução de relacionamento. Muitos jovens talentosos misturados com alguns experientes rendiam até então uma verdadeira família tricolor. Mas em dado momento a diretoria resolveu trocar Carbone por Carlos Alberto Parreira. E isso acabou sendo positivo. Parreira, demitido da Seleção, chegava com o seguinte discurso: cheguei pra ser campeão!
E nos jogos finais, um confronto muito esperado pela imprensa, especialmente a carioca. Como adiantado nos “Fatos Curiosos” desse post, foi o primeiro clássico carioca numa decisão de Campeonato Brasileiro. E isso não foi uma mera obra do acaso. Ali estavam reunidos o melhor ataque da competição (Vasco com 51 gols) e a defesa menos vazada (Fluminense com apenas 13 gols sofridos).
No primeiro jogo tivemos uma confronto interessante e peculiar. Dois times técnicos, porém o tricolor era mais jovem e o vascaíno mais experiente. E a juventude derrotou a bagagem. Com seu refinado toque de bola e jogo envolvente, o Flu chegou à vitória por 1x0 com gol de Romerito, marcado aos 23 do primeiro tempo. O meia paraguaio, inclusive, foi o grande destaque da partida fazendo uma exibição inesquecível.
Para a segunda partida, do lado cruzmaltino a necessidade da vitória. Isso fez o técnico Edu adotar um esquema ultra ofensivo. Jussiê, que era atacante, substituiria o meia Mauricinho.
Com 90 minutos de pura emoção com lances de ataque tanto para um lado como para o outro, o excelente poder ofensivo do Vasco não foi o bastante para vencer a exuberante defesa do Fluminense. Resultado final: 0x0 e festa tricolor.
Um dado interessante após o apito final da segunda partida foi a chuva de pó de arroz feito pela torcida das “três cores”. Fato esse que fazia o lado direito do Maracanã parecer que acontecia uma chuva de neve, ou uma neblina mesmo. A emoção tomou conta dos corações tricolores. A empolgação foi sem limites.
Dados do jogo final
Vasco 0x0 Fluminense
Local: Maracanã (RJ)
Juiz: Romualdo Arpi Filho (SP)
Renda: CR$ 638.160.000,00
Público: 128.781 espectadores
Fluminense

Em pé: Aldo, Paulo Vítor, Duílio, Ricardo Gomes, Jandir e Branco.
Agachados: Romerito, Delei (ali no meio da criançada), Washington (do outro lado da taça), Assis e Tato.
Vasco: Roberto Costa; Edevaldo, Ivã, Daniel Gonzáles e Airton; Pires, Mário e Arturzinho; Jussiê (Marcelo), Roberto Dinamite e Marquinho
Técnico: Edu
Campanha do campeão
Em 26 jogos, o Flu atropelou os adversários em 15 vezes e foi atropelado em apenas duas. Foram 9 empates. O ataque fuzilou com 37 gols e tomou apenas 13.
Jogadores que fizeram parte da campanha
Goleiro: Paulo Vitor e Ricardo Lopes
Laterais: Aldo, Beto, Branco, Carlos Eduardo, Getúlio e Renato Martins
Zagueiros: Duílio, Maurão, Ricardo Gomes e Vica
Meio Campistas: Assis, Delei, Edson, Jandir, Leomir, Renê e Romerito
Atacantes: Daíco, Paulinho, Paulinho Cascavel, Rogério, Ronaldo, Tato, Washington e Wilsinho
Técnico: Carlos Alberto Parreira

















































