De roos, zei het reeds voor daar, heeft zo vele jarenconnosco dat het deel van de familie uitmaakt. Het kwam één dag voor huis van de „tantes“ - reeds gaat zeventig jaar daar meer dan - om met mijn vader te spelen, en nooit meer was maar toch. Voor de manier, creëren-binnen aan allen (me en aan mijn broers) en later onze kinderen. Met één bocadinho van geluk, en allen zouden wij nog van houden dat dit, hebben-van het kennen van onze kleinzonen gebeurde. Roze is van de tijd waar „het“ en niet „werknemers“ had geleid tot, woord dat het, letterlijk, somebody wie in een huis werd gekweekt, samen met de kinderen van dit huis betekent. Het was geen baan, was het leven.
Toen mijn tantes het voor huis hadden genomen, waren de Roze één van zeven wit, blond en zeer zeer zeer, zeer slechte broers. Zij hadden Duits voorgeslacht, wat, in ribatejana een land van tisnadas vilt, zodat waren zwarte mustaches en patilhas als toiros van lezíria, een absolute extravagrancy. Daarom werden zij „Russen genoemd“, levert een troep van zeldzame vogels juist zelf, omdat de ouders indien gedood aan het werk om hen met het minimum minima te creëren en hij niet sobrava noch genoemd voor hen te bekijken. Het is duidelijk dat de Roos, als broers, vanaf de school omdat gehade interessantere dingen liep, in verband met apanhar fruit van de bomen te maken of achter de katten van de buurt in werking te stellen. Ik zou het zelfde gemaakt hebben, als hij kon.
Het wilde nooit leren te lezen, nooit werd geïnteresseerdg voor het onderwerp. Drie opeenvolgende generaties hadden het aplicadamente geprobeerd, maar het maximum dat wij verkrijgen was dat het leerde om de eigennaam te schrijven en zich bij sommige brieven van de pers, garrafais aan te sluiten, in eenvoudige woorden. Het heeft slechts weinig tijd, en voor het zag van culinária, als de lezing die wordt overtuigd om een weinig meer op te leiden. Veel de kosten, en alleen omdat zij een kok van volledige hand is en houdt van nieuwe voorschriften te proberen, noch altijd hebbend door hand die het hen in keukenboeken leest. Het is grappige ouviz het om voorschriften te lezen, spellend elke lettergreep tot het maken in de reeks, in een verrichting zinnig die sommige notulen voor woord kan vertragen. Apanha, aan The Times, één van die pamfletten die stafmedewerkers adverteren die in de doos van het postkantoor en geplaatst verschijnen om het hoogte, lettergreep te lezen de lettergreep, tot wordt vermoeid of één van ons om los te maken te lachen.
End of
Translation
Além de cozinhar e passar a ferro como ninguém, a Rosa faz rendas. Das suas mãos já saíram quilómetros de verdadeiras filigranas de linha Âncora número 60 (finíssima!), com os desenhos mais imaginativos e intrincados. Um destes dias perguntei-lhe que renda estava a fazer agora. Foi buscar o saco, para me mostrar. No meio das linhas e agulhas vi um livro, e fiquei curiosa: nunca tinha visto tal coisa nas mãos dela. Escondeu-o no bolso do avental e disse-me, corada, que andava a treinar a leitura às escondidas e que aquele livro era fininho, por isso não a assustava. Tinha-o apanhado lá por casa, ninguém estava a lê-lo e ela não queria que se soubesse. E já tinha lido uma parte: em três pinceladas cómicas contou-me uma história, mais ou menos confusa, até ao ponto a que chegara. Não tinha passado ainda das primeiras páginas mas estava entusiasmada.
Fiquei impressionada. Fiz-lhe ver a importância daquilo, enquanto ela se ria da minha solenidade: “Rosa, é o teu primeiro livro, isto tem de ser comemorado!” E obriguei-a a mostrar-me o livrinho, o que demorou algum tempo. Quando finalmente o tive nas mãos, abri a boca de espanto: a Rosa, sem ninguém saber (nem ela própria…), fez jus à alcunha de infância e estreou-se... com um conto de Tchékov!